Schorzenie objawia się zaburzeniami koncentracji, nadmierną impulsywnością i nadruchliwością.Zwykle objawy są wyraźnie widoczne już między 5 a 7 rokiem życia.  Szacuje się, że u ok. 60% chorych objawy ADHD utrzymują się do okresu dorosłości.

Terapia ADHD

Terapia ADHD jest trudna i trwa zazwyczaj wiele lat.  Podstawą jej sukcesu jest wielokierunkowość podejścia z wykorzystaniem psychoterapii, oddziaływania psychospołecznego i farmakoterapii. Kluczem do radzenia sobie z nadpobudliwością dziecka jest zrozumienie jej przyczyn oraz pełna akceptacja dziecka. Dlatego, tak ważne jest, aby rodzice, nauczyciele oraz opiekunowie, posiadali odpowiednią wiedzę i umiejętności w postępowaniu z takim dzieckiem.  

Niestety właściwą terapią objętych jest w Polsce mniej niż jedna piąta dzieci z ADHD. Leczenie farmakologiczne także dalece odbiega od standardów światowych, a wielu rodziców wciąż obawia się stosowania leków u swoich dzieci. Niewłaściwa terapia ADHD prowadzi do rozległych konsekwencji społecznych i ekonomicznych. Pojawienie się dziecka z ADHD w rodzinie wpływa zasadniczo na relacje między jej członkami. Konflikty, napięcia, brak porozumienia na linii dziecko-rodzice, dziecko-rodzeństwo, jak i pomiędzy samymi rodzicami przekładają się na stan zdrowia psychicznego i fizycznego całej rodziny. Badania socjologiczne dowodzą, że w rodzinach dzieci z ADHD częściej występują zaburzenia lękowe, depresje, uzależnienia, a nawet konflikty z prawem.

Trudna reakcja otoczenia

Dzieci i nastolatki z nieleczonym ADHD często żyją w izolacji. Ich trudne do przewidzenia, impulsywne zachowanie tworzy barierę w nawiązywaniu i utrzymywaniu przyjaźni. Osoby z ADHD, choć z reguły bardzo inteligentne, nie radzą sobie często także w dorosłym życiu.  Osoby nadpobudliwe wcześniej niż ich rówieśnicy kończą karierę szkolną, uzyskują gorsze wykształcenie, częściej popadają w konflikty z prawem. Prospektywne badania wskazują na dziesięciokrotny wzrost ryzyka uzależnienia od leków i substancji psychotropowych u osób z ADHD w porównaniu z ogólną populacją. Inne konsekwencje nieleczonego ADHD w życiu dorosłym to częstsze rozwody i separacje, wypadki samochodowe, problemy z pracą.

Pomimo licznych szkoleń i publikacji na temat ADHD oraz coraz większej wiedzy osób zajmujących się pracą z dziećmi, w dalszym ciągu znajomość tego schorzenia nie jest powszechna.  Dlatego takiego znaczenia nabierają wszelkie inicjatywy, których celem jest zwiększenie świadomości nt. ADHD, postępowania z dziećmi, u których chorobę zdiagnozowano, dostępnych terapii i skutków zaniechania leczenia. Efektem tych działań powinno być z jednej strony uwrażliwienie tych, którzy odgrywają zasadniczą rolę w codziennym funkcjonowaniu dzieci z ADHD, a przede wszystkim: nauczycieli, rodziców, rówieśników, a z drugiej eliminowanie negatywnych stereotypów związanych z tą chorobą.