AZS mogą towarzyszyć inne choroby atopowe (alergiczny nieżyt nosa, alergiczny nieżyt spojówek, astma oskrzelowa). Choroba występuje często -  w Polsce dotyczy ona nawet 5-10 proc. dzieci, znacznie obniżając ich jakość życia. Na szczęście, u połowy chorych objawy ustępują do 5. roku życia. Przyczyny AZS nie są znane, widomo że ma ono podłoże genetyczne (zaburzenie bariery naskórkowej, wrażliwość na alergeny) oraz środowiskowe (klimat, zanieczyszczenie środowiska, alergeny, stres). AZS nie jest jedyną manifestacją alergii pokarmowej u dzieci. Do innych należą: biegunki, problemy z układem oddechowym (astma), nieżyt nosa, pokrzywka.

W genach

Skłonność do alergii pokarmowej może być dziedziczona. W przypadku alergii u obojga rodziców ryzyko choroby u dziecka wzrasta do 40-80 proc. Profilaktyka pierwotna AZS polega na karmieniu piersią do 6. miesiąca życia dziecka oraz unikaniu dymu tytoniowego w ciąży. AZS ma charakterystyczne objawy zależne od fazy choroby, a ich cechą wspólną jest świąd. W okresie niemowlęcym zmiany mają charakter sączący i lokalizują się na skórze głowy, często występują naderwane płatki uszu, policzki są błyszczące (jakby polakierowane). W późniejszych fazach dominuje suchość skóry oraz zmiany grudkowe (wysypka) ze szczególnym zajęciem skóry dołów łokciowych i kolanowych. Widoczne są ślady po drapaniu się oraz złuszczanie opuszek palców i podeszew. Należy pamiętać, że nie wszystkie zmiany skórne w okresie niemowlęcym to AZS. W okresie tym często występują inne choroby skóry (np. łojotokowe zapalenie skóry, trądzik niemowlęcy). Błędem jest zaprzestawanie karmienia piersią przy podejrzeniu AZS. Chorobę rozpoznaje lekarz na podstawie określonych kryteriów (kryteria Hanifina i Rajki).

Alergia pokarmowa

Ważną rolę u małych dzieci odgrywa alergia na składniki pokarmowe, najczęściej: mleko i jego produkty, jajo kurze, ryby, soję, pszenicę i orzeszki ziemne. Nie występuje ona u wszystkich dzieci, poza tym  większość dzieci z niej wyrasta, co oznacza, że mogą one te produkty spożywać w starszym wieku. Rozwinąć się może natomiast alergia powietrznopochodna (roztocza kurzu domowego, pyłki roślin, sierść zwierząt). Pacjenci uczuleni na pyłki roślin mogą reagować na zasadzie reakcji krzyżowych do składników pokarmowych. Przykładowo, u chorych na AZS uczulonych na pyłki brzozy może dochodzić do zaostrzenia stanu zapalnego skóry po spożyciu takich pokarmów jak: orzechy włoskie, jabłko, marchew, seler.  Właściwe zabiegi pielęgnacyjne odtwarzające prawidłową funkcję skóry są podstawą leczenia AZS zarówno w fazie zaostrzenia zmian skórnych, jak i poprawy. Preparaty nawilżające i natłuszczające (emolienty) o pH 5,5,  powinny być stale stosowane co najmniej 2 razy dziennie, ponieważ maksymalny czas ich działania wynosi 6 godz. Ważne, aby w składzie zawierały mocznik, ceramidy, wielonienasycone kwasy tłuszczowe.  Zalecane są również kąpiele lecznicze z dodatkiem czy to olejów naturalnych, czy mineralnych. Kąpiel powinna odbywać się w wodzie o temperaturze ciała, bez detergentów i trwać co najmniej 10–15 min. Zaleca się wysuszenie skóry bez pocierania i następowe (ok. 5 min. po kąpieli) zastosowanie obojętnych preparatów nawilżająco-natłuszczających. W przypadkach zaostrzeń zmian skórnych niezbędna jest konsultacja z lekarzem, który zaproponuje odpowiednie leczenie. Stosowane w leczeniu AZS leki miejscowe: glikokorytkosteroidowe oraz inhibitory kalcyneuryny są skuteczne i bezpieczne pod warunkiem ich użytkowania zgodnie z zaleceniami lekarza. Z reguły po leki te sięga się na kilka do kilkunastu dni, celem zagłodzenia objawów choroby. Często leczenie uzupełnia się lekami przeciwhistaminowymi.